گاهی ممکن است شما راههای مختلفی را برای جلب همکاری فرزندتان امتحان کرده باشید اما آن ها کوتاه نیایند. بسته به سن لجبازی فرزندتان، چه کودک شما نوپا است و «نه» میگوید یا نوجوان است و از پیوستن به یک فعالیت خانوادگی امتناع میکند به هرحال هدف ما، همراهی بیشتر در تعامل است. در اینجا به چند گام ساده برای کمک به شما در رسیدن به این هدف اشاره شده است.
منابع : parents.com و cw.liveyourtruth.com
گردآوری و ترجمه : دنیا نهضت – روانشناس
۱.گوش دهید، بحث نکنید و برای ساخت ارتباط با فرزندتان تلاش کنید
اگر با فرزندتان بحث کنید، به موضع او قدرت میدهید. به آنچه فرزندتان میگوید گوش دهید، بدون دفاع یا رد کردن. این گام اول معجزه میکند. اگر فرزندتان مرتباً لجبازی میکند، به این فکر کنید که چگونه میتوانید در موقعیتهای عادی که بحثی نیست با کودک ارتباط برقرار کنید؟ به یاد داشته باشید برقراری ارتباط خوب با فرزندتان در مواقعی که هنوز کش مکشی بر سر مسئله ای خاص وجود ندارد باید اتفاق بیفتد. اگر رابطه خوبی با فرزندتان ساخته باشید در مواقع تصمیم گیری ها فرزندتان، احتمالا بیشتر با شما مشورت می کند.
۱. آرامش خود را حفظ کنید.
این گام میتواند دشوارترین مورد باشد. فریاد زدن در کوتاه مدت جواب میدهد، اما ارتباطی را که میخواهید با فرزندتان داشته باشید از بین میبرد. گاهی اوقات “لجاجت” واقعاً لجبازی نیست. به عنوان مثال، شاید از فرزند شما خواسته شده کاری را انجام دهد که هنوز مهارتهای لازم برای انجام آن را ندارد یا کاملا توجیه نشده و یا شاید هنوز یاد نگرفتهاست که چگونه در آن شرایط خاص با احساساتش کنار بیاید. نفس عمیقی بکشید، از فرزندتان سوال بپرسید و به حرفهایش گوش دهید. موقعیت های لجبازی فرزندتان را در نظر بگیرید، آیا فرزند شما وقتی میگویید وقت مسواک زدن است، حرفهایتان را گوش نمیدهد یا از ترک پارک امتناع میکند؟ شاید آن ها فقط به زمان و راهنمایی بیشتری نیاز دارند.
۳.به کودکان حق انتخاب بدهید
کودکانی که مدام لجبازی می کنند دوست دارند خودشان مسئول خودشان باشند. به آنها فرصتهای بیشتری بدهید تا بر زندگی خودشان تسلط داشته باشند. هالی نوردنبرگ، مربی والدین، میگوید: «اجازه دهید فرزندانتان در تصمیم گیری های کلی که حساسیت زیادی ندارند انتخابهایی داشته باشند ، مانند اینکه چه بپوشند، از چه رنگ لیوانی استفاده کنند یا از کدام تاب در پارک استفاده کنند.». لوری اندرسون، متخصص فرزندپروری، نیز با این موضوع موافق است. اندرسون، میگوید: «شما نمیتوانید فقط «قانون وضع کنید» زیرا این کار فقط باعث میشود کودکان عصبانی تر و سرکش تر شوند.» لجاجت اغلب در مواقعی بروز میکند که کودکان در حال کسب استقلال بیشتری هستند. آنها به انتخاب نیاز دارند. آن ها باید بدانند که قدرت عمل در زندگی خود را دارند. بنابراین به آنها فرصت انتخاب بدهید.
اما به خاطر داشته باشید
ارائه گزینههایی که در هر صورت منجر به تصمیمات کارآمد شود، کلیدی است. به عنوان مثال، وقتی بیرون هوا سرد است، از فرزندتان بپرسید که آیا میخواهد ژاکت صورتی بپوشد یا ژاکت آبی، بنابراین هر تصمیمی که بگیرد، در نهایت چیزی خواهد پوشید که او را گرم نگه دارد ویا وقتی از او میپرسید که برای میان وعده سیب میخواهد یا پرتقال، این مدل حق انتخاب دادن به کودک در هر صورت، به احتمال زیاد به خوردن میوه منجر می شود..
۴.انتظارات تان را تعیین کنید
در حالی که میخواهید به فرزندانتان اجازه دهید خودشان باشند و خودشان انتخابهای فردی داشته باشند، باید قوانینی نیز تعیین کنید. اندرسون میگوید: «سادهترین راه برای اجرای قوانین، داشتن یک روال مشخص است ، انجام تکالیف درست بعد از مدرسه، و زمان خواب هر شب در یک ساعت مشخص. آن ها یاد میگیرند که خودشان کارها را انجام دهند و شما را مجبور به نظارت نکنند، بنابراین احساس استقلال بیشتری خواهند کرد.» به عبارت ساده، قوانین بخشی از زندگی هستند و آموزش آنها در خانه به فرزند شما کمک میکند تا نحوه زندگی در یک جامعه را درک کند.
۵. به جای دستور دادن، هشدار دهید.
به عنوان مثال، به جای این که به کودک تان بگویید سریع کلاهت را سرت کن . بگویید مامان جان چون باران میبارد، اگر کلاهت را سر نکنی سرما می خوری و اردو مدرسه ات را از دست می دهی. گاهی لحن و نحوه استفاده از کلمات در تعامل با افراد به خصوص کودکان بسیار اهمیت پیدا می کند.
در مثال بالا حتی اگر کودک کاری را که گفتید انجام ندهد، سرش خیس شود، سرما بخورد و اردو را از دست بدهد، کمکم متوجه میشود که مهم است حرف شما را در نظر بگیرد.