علائم افسردگی دوران کودکی

همه کودکان گاهی اوقات احساس غم و اندوه می‌کنند. شاید اوضاع بر وفق مرادشان نباشد، یکی از نزدیکانشان را از دست داده‌ باشند، یا در مدرسه یا توسط خواهر و برادرهایشان آسیب دیده و مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌ باشند. با این حال، کودکانی که افسردگی دارند نه تنها احساس غم و یا تحریک‌پذیری می‌کنند، بلکه فکر می‌کنند که هیچ چیز ارزشمند نیست و اوضاع هرگز بهتر نخواهد شد. این منجر به احساس عمیق درماندگی می‌شود. افسردگی دوران کودکی بر نحوه تفکر کودکان، نحوه نگاه آنها به خودشان و نحوه تجسم آینده‌شان تأثیر می‌گذارد. به نظر می‌رسد کودکی که افسردگی دارد از چیزهایی که همسالانش از آن ها لذت می‌برند، لذت نمی برد. آن ها ممکن است از شرکت در فعالیت‌های سرگرم‌کننده‌ای که قبلاً از آن ها لذت می‌بردند، دست بکشند.

منبع : adhd.com.au

ترجمه : دنیا نهضت – روانشناس

علائم افسردگی در کودکان

وقتی از کودکان خواسته می‌شود که احساس خود را توضیح دهند، اغلب پاسخ دادن برایشان دشوار است. این امر به ویژه در مورد کودکان افسرده صادق است. خوشبختانه، علائم قابل مشاهده‌ای وجود دارد که والدین و مراقبان می‌توانند برای تشخیص افسردگی فرزندشان آنها را تشخیص دهند. اگر فرزند شما برخی از این علائم کلیدی را نشان می‌دهد یا تجربه می‌کند، ممکن است از نظر بالینی افسرده باشد:

• انرژی کم و انگیزه ضعیفی دارد، بی‌قرار است.
• علاقه خود را به یک یا چند فعالیتی که معمولاً از آنها لذت می‌برد، از دست داده است.
• به نظر می‌رسد که توجه و تمرکز ضعیفی در خانه و مدرسه دارد.
• درباره خودش نظرات منفی می‌دهد. مثلاً: “من در این کار خوب نیستم؛ هرگز نمی‌توانم درست انجامش دهم؛ تو مرا دوست نداری؛ کاش مرده بودم؛ کاش هرگز به دنیا نیامده بودم؛ همه آنها علیه من هستند.”
• همیشه به جای دیدن نکات مثبت در موقعیت‌ها، نکات منفی را می‌بیند.
• انجام کارها را به تعویق می‌اندازد.
• رفتارهای اجتنابی مکرر و تمایل به کناره‌گیری دارد.
• راضی کردن او بسیار دشوار است.
• به راحتی بهم می ریزد، آشفته، آزرده یا ناراحت می‌شود.
• مستعد طغیان‌های کلامی یا فیزیکی خشمگین است.
• غمگین به نظر می‌رسد.
• به راحتی گریه می‌کند و آرام کردن او دشوار است.
• علاقه‌ای به غذا ندارد یا پرخوری می‌کند.
• در به خواب رفتن، در خواب ماندن مشکل دارد، خواب بی‌قراری دارد، یا خیلی کم یا خیلی زیاد می‌خوابد.
• با احساس خستگی از خواب بیدار می‌شود.

آیا این مسئله جدی است؟

والدین ممکن است از این رفتارها آزرده خاطر شوند و کودک را به خاطر “ناله کردن” یا طغیان‌های خشم سرزنش یا تنبیه کنند. اگر فرزند شما افکار خودکشی دارد، لطفاً آن را بسیار جدی بگیرید. صحبت کردن در مورد مرگ، اقدام به خودکشی یا مشارکت فعال در خودآزاری، ممکن است راهی برای درخواست کمک بدون قصد واقعی آنها باشد. صرف نظر از اینکه آیا قصد خودکشی وجود دارد یا خیر، آنها به حمایت فوری نیاز دارند.